De Waanzin Beprijsd
2 april 2026
Terwijl Trump's speech afgelopen nacht weer meer olie op het vuur gooit en verwarring zaait, stellen wij vast dat het afgelopen kwartaal een textbook-voorbeeld was van hoe financiële markten omgaan met geopolitiek.
Het begon met een duidelijke escalatie in Iran: militaire acties, oplopende spanningen rond de Straat van Hormuz en een scherpe reactie in de olieprijs. Zoals wij begin deze maand met u deelden in “Escalatie in Iran", reageren aandelenmarkten niet primair op geopolitieke incidenten zelf, maar op de economische gevolgen ervan.
In dit geval draait natuurlijk alles om olie.
De eerste reactie was dan ook voorspelbaar. Olieprijs omhoog, risicobereidheid omlaag, volatiliteit omhoog. Tot zover niets nieuws; er zijn nog steeds grofweg drie scenario’s denkbaar:
- Volledige verstoring → olie richting $125
- Snelle de-escalatie → olie richting $60
- Aanhoudende spanning → olie rond $80–90
Hoewel de olieprijs op het moment van schrijven rond de $100 ligt, achten wij het derde scenario vooralsnog het meest waarschijnlijk.
Wat na de eerste reactie volgde, was interessanter.
Het bekende patroon dat we sinds het presidentschap van Trump vaker zien werd wederom zichtbaar. Politieke besluitvorming die wordt getest op de reactie van de buitenwereld, met financiële markten als direct feedbackmechanisme. In “Iemand nog TACO?” beschreven wij deze dynamiek: spanning opvoeren, reactie peilen, en indien nodig terugschakelen.
Dit keer lijkt die dynamiek minder door markten te worden begrensd en meer door de politieke toekomst van de Amerikaanse president. Niet de S&P 500, maar de Amerikaanse kiezer vormt waarschijnlijk de belangrijkste begrenzing. Met tussentijdse verkiezingen in zicht is de ruimte voor langdurige economische ontwrichting beperkt.
Bron: Donald Trump’s approval rating | The Economist
Voor een deel van de markt — met name korte termijnhandelaren — is dit een ideaal speelveld. Voor langetermijnbeleggers is het dat niet, zoals we in ons artikel “Onhandelbaar” uitlegden.
Want terwijl het grotere verhaal zich langzaam ontvouwt, wordt de korte termijn volledig gedomineerd door ruis. Headlines, geruchten, tweets — elk signaal vertaalt zich direct in prijsbewegingen. Wat gisteren nog een de-escalatie leek, kan vandaag weer omslaan.
Dat betekent niet dat geopolitiek genegeerd moet worden. Integendeel. De impact kan reëel zijn, met name via inflatie, rente en economische groei. Die vertaalslag verloopt zelden lineair. En is vrijwel nooit voorspelbaar op dag- of weekbasis.
Daar ligt het onderscheid.
De kernvraag is niet wat de olieprijs vandaag doet, maar of deze structureel verandert. Niet wat één headline veroorzaakt, maar wat de context betekent voor winstgevendheid, kapitaalstromen en economische dynamiek over meerdere jaren.
Op dit moment zien wij geen overtuigend bewijs voor een structurele verstoring. Want iedere actie die daartoe leidt zou voor Trump politieke zelfmoord zijn.
Wel voor aanhoudend verhoogde onzekerheid. Want onderhandel je maar eens uit de wurggreep van Iran zonder al te veel gezichtsverlies.
De enige verdedigbare reactie is discipline en het vermogen over de korte termijn heen te kijken. En de vraag welke (tou)pet Trump morgen op heeft — die laten we graag aan de markt.
