Iemand nog TACO?

17 maart 2026

Een Amerikaanse president met een openlijke fascinatie voor de Nobelprijs voor de Vrede was al ongemakkelijk genoeg. Maar wanneer diezelfde president een oorlog begint, krijgt de wereld er een heel ander probleem bij. Hoe eindigt dit?

We weten hoe Donald Trump geopolitiek bedrijft: zoek de grenzen op van gevestigde normen, regels en diplomatieke protocollen — soms tot het breekpunt en soms daar voorbij. Neem vervolgens een korte pauze en kijk hoe de wereld reageert. In het bijzonder: hoe de financiële markten reageren.

In ruim een jaar tijd zette Trump de Amerikaanse alliantie met Europa onder druk, stelde hij het voortbestaan van de NAVO ter discussie, dreigde Groenland en Canada te annexeren en suggereerde hij zelfs de voorzitter van de Federal Reserve te ontslaan.

De reactie van beleggers fungeerde daarbij vaak als vangrail. Als markten nauwelijks reageren, kan de druk verder worden opgevoerd. Maar wanneer aandelen- of rentemarkten scherp corrigeren of financiële condities plotseling verkrappen, volgt meestal een stap terug. Uit dat patroon ontstond wat op Wall Street en ver daarbuiten al enige tijd bekendstaat als de lucratieve “TACO trade” — Trump Always Chickens Out.

De meest zichtbare episode vond plaats rond de zogeheten Liberation Day-tarieven van vorig jaar. Nadat binnen enkele dagen duizenden miljarden dollars aan beurswaarde van Amerikaanse aandelenmarkten verdampte, werden de zwaarste importheffingen snel afgezwakt. De boodschap was helder: financiële markten kunnen als rem fungeren op politieke experimenten.

Het huidige conflict in het Midden-Oosten is echter van een andere orde.

Een langdurige stijging van energieprijzen, gecombineerd met verstoringen in mondiale toeleveringsketens, kan relatief eenvoudig het lont in het kruitvat van stagflatie steken — een combinatie van hogere inflatie en afnemende groei. Dat scenario zou voor centrale banken, overheden en beleggers problematisch zijn.

De huidige situatie in de Perzische Golf biedt weinig geruststelling. Aanvankelijk was de dominante redenering dat Trump vooral een korte, scherpe militaire actie wilde. Hij werd immers verkozen met een uitgesproken anti-oorlogsretoriek en heeft weinig belang bij stijgende energieprijzen in aanloop naar de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen.

Veel analisten gingen er daarom aanvankelijk van uit dat ook dit conflict uiteindelijk zou uitmonden in een klassieke TACO-uitkomst: een beperkte escalatie, gevolgd door een geclaimde overwinning en een snelle terugtrekking. De realiteit blijkt ingewikkelder.

Iran biedt meer weerstand dan verwacht en beschikt over een economisch drukmiddel dat moeilijk te negeren is: de Straat van Hormuz, een van de belangrijkste energie-slagaders van de wereldeconomie. Berichten dat de doorgang was afgesloten deden de olieprijs oplopen tot rond $120 per vat. Toen kort het gerucht circuleerde dat een Amerikaans marineschip een tanker had begeleid, daalde de prijs weer richting $80. Het nieuws bleek onjuist — maar de reactie van de markt maakte één ding duidelijk: voor beleggers draait het momenteel vrijwel volledig om deze zeestraat.

Veel commentatoren concluderen daarom dat de TACO-optie dit keer niet beschikbaar is. Zolang de Straat van Hormuz gesloten blijft, kan er immers moeilijk sprake zijn van een overtuigende overwinning. Maar dat oordeel kan te snel zijn.

Opvallend genoeg lijken financiële markten, door schade en schande wijzer geworden, vooralsnog uit te gaan van een ander scenario. Aandelenmarkten zijn relatief stabiel gebleven en risicopremies slechts beperkt opgelopen, ondanks een olieprijs die in korte tijd tussen $80 en $120 per vat schommelde. Dat suggereert dat beleggers het conflict voorlopig inprijzen als een tijdelijke verstoring — en impliciet rekenen op een politieke uitweg.

Financiële markten zijn immers niet de enige vangrail waar Trump rekening mee moet houden. In sommige opzichten zijn ze zelfs minder belangrijk dan een andere factor: de Amerikaanse kiezer en de tussentijdse verkiezingen over een kleine acht maanden.

Een langdurige oorlog, stijgende energieprijzen en een mogelijke recessie zouden electorale zelfmoord zijn en de Republikeinen hun meerderheid in het Congres kunnen kosten.

In dat licht ontstaat een ander, minstens zo plausibel scenario: geen militaire overwinning, maar een transactionele deal.

In zo’n uitkomst kan Washington verklaren dat de doorvaart door Hormuz is hersteld en dat Iran is teruggedrongen. Teheran kan op zijn beurt een gedeeltelijke verlichting van sancties, impliciete erkenning van regionale invloed of simpelweg het voortbestaan van het regime als succes presenteren.

De inhoud van zo’n overeenkomst wordt dan bijna secundair. Wat telt is dat beide partijen hun binnenlandse publiek kunnen overtuigen dat zij gewonnen hebben. Voor Trump is het cruciaal een uitweg te vinden zonder gezichtsverlies — en zonder een economische schok die zijn partij in november de meerderheid kan kosten. Dat is uiteindelijk de essentie van de TACO-trade.

Alleen dit keer niet omdat financiële markten de president tot terugtrekken dwingen — maar omdat de politieke kalender dat doet.

Soms trekken markten de grenzen van politieke macht.

En soms de stembus.