Immuun voor het Absurde

19 januari 2026

U volgt het nieuws en heeft het gevoel dat de wereld gek is geworden. Alsof een enorm Risk spelbord de Aarde heeft omklemd en een van de spelers met oorlog dreigt omdat hij de Nobelprijs voor de Vrede niet heeft gekregen.  Ons advies: hou dat gevoel vast en raak niet immuun voor het absurde.  Want het is heel duidelijk dat de handel niet langer neutraal is, maar als wapen kan worden ingezet. Dat valuta meer zijn dan een rekeneenheid en dat instituties hun onaantastbaarheid hebben verloren.

Wat jarenlang vanzelfsprekend was – open markten, onafhankelijke centrale banken, stabiele geopolitieke verhoudingen – staat nu al een tijdje stevig ter discussie. Economie en politiek zijn opnieuw met elkaar verknoopt. Niet tijdelijk, maar structureel.

Voor ons als portefeuillemanagers is dat geen reden tot onrust, wel tot herpositionering. Want wie ziet wat er fundamenteel verandert, kan zijn portefeuille daarop afstemmen.

Geen crisis. Wel een kantelpunt

De Amerikaanse economie groeit nog altijd solide. Innovatie, ondernemerschap en schaalvoordelen blijven krachtige motoren. Tegelijkertijd zien we iets nieuws: de politieke druk op instituties – met name op de centrale bank – neemt toe. Dat raakt aan het fundament onder de dollar. Niet omdat die morgen zijn status verliest, maar omdat vertrouwen geen vanzelfsprekendheid meer is.

In Europa zien we een andere beweging. De EU herijkt haar positie in een wereld waarin machtspolitiek terugkeert. Strategische autonomie, herindustrialisatie en energie-onafhankelijkheid zijn geen abstracte beleidswoorden meer, maar concrete investeringsprogramma’s. Dat vertaalt zich in een structureel hogere vraag naar kapitaal en in een andere rol van de euro.

China en Japan illustreren weer andere krachten: overcapaciteit, demografische dillema’s, inflatie versus deflatie, monetaire normalisatie na decennia van uitzonderingsbeleid. Niet als losse landenverhalen, maar als onderdeel van een wereld waarin economische blokken hun eigen dynamiek ontwikkelen.

De rode draad: kapitaalstromen worden minder vanzelfsprekend. Rentes worden minder puur monetair gestuurd. Valuta’s worden gevoeliger voor vertrouwen in beleid en instituties.

Dat heeft directe beleggingsimplicaties.

Van wereldbeeld naar portefeuille

1. Rente is weer een echte risicofactor

In het afgelopen decennium was rente vooral iets technisch: laag, stabiel en vooral ondersteunend voor alle financiële markten. Die tijd ligt achter ons. Structurele factoren – geopolitiek, herindustrialisatie, defensie-uitgaven, strategische voorraden – zorgen voor een blijvende vraag naar kapitaal.

Dat betekent opwaartse druk op de lange rente.

Voor obligatiebeleggers raakt dit de kern van hun posities. Langlopende leningen zijn weer kwetsbaar voor waardeverlies. Niet omdat we een renteschok verwachten, maar omdat het evenwichtsniveau van rente simpelweg hoger ligt dan in het tijdperk van overvloedig goedkoop geld.

Daarom ligt onze nadruk binnen vastrentende waarden op kortere looptijden en hoge kwaliteit. Niet omdat dit spectaculair rendeert, maar omdat het zijn rol als stabiliserende factor in de portefeuille behoudt. Obligaties zijn weer wat ze altijd hadden moeten zijn: een anker, geen rendementsmotor.

2. Aandelen blijven het beste antwoord op onzekerheid

In een wereld waarin geld zijn vanzelfsprekende overvloed verliest, wordt eigendom weer belangrijker. Aandelen vertegenwoordigen geen belofte, maar productieve capaciteit: bedrijven met klanten, technologie, merken, infrastructuur en prijszettingsmacht.

Juist in een wereld waarin:

• kostenstructuren veranderen,
• ketens worden heringericht,
• valuta schommelen,
• en regelgeving toeneemt,

zijn het ondernemingen met schaal, data, technologische voorsprong en balanssterkte die zich kunnen aanpassen.

Dat maakt aandelen relatief aantrekkelijk ten opzichte van langlopende obligaties. Niet omdat markten geen correcties kennen, maar omdat eigendom van kwaliteit de beste bescherming biedt tegen structurele verschuivingen.

3. Selectie wordt belangrijker dan ooit

In het tijdperk van dalende rentes volstond het om “in de markt” te zitten. Vrijwel alles werd omhooggeduwd. Die tijd is voorbij.

De komende jaren worden niet gedomineerd door één macrotrend, maar door frictie: tussen blokken, tussen beleid en markt, tussen technologie en regulering. Dat maakt verschillen tussen bedrijven groter.

Niet elk bedrijf kan hogere kosten doorberekenen.
Niet elk businessmodel kan omgaan met geopolitieke barrières.
Niet elke sector profiteert van technologische versnelling.

Daarom geloven wij niet in breed meebewegen, maar in geconcentreerde kwaliteit:  ondernemingen met structurele groeimotoren, sterke balansen, dominante marktposities en bewezen aanpassingsvermogen. Kwaliteit is in dit tijdperk geen stijlvoorkeur, maar risicobeheersing.

4. Valuta worden weer betekenisvol

Lange tijd was valuta een bijzaak. In een wereld van convergerend beleid en lage rentes bleven wisselkoersen relatief stabiel.

Nu zien we iets anders: valuta reflecteren opnieuw vertrouwen in instituties, begrotingsdiscipline en geopolitieke positionering. Dat maakt valutarisico weer een echte factor in rendement.

Een wereld waarin de dollar structureel onder druk kan komen, waarin de euro aan strategisch gewicht wint, en waarin Aziatische valuta reageren op demografie en beleidsnormalisatie, vraagt om bewuste keuzes. Niet speculatief, maar als onderdeel van portefeuillesamenstelling.

Beleggen is positioneren, niet voorspellen

Wij geloven niet in het voorspellen van de volgende beweging van de rente, de dollar of de markt. Dat is een vorm van schijnzekerheid.

Wat wij wél doen, is positioneren:

• in een wereld waarin kapitaal weer schaars wordt,
• waarin instituties minder vanzelfsprekend zijn,
• waarin geopolitiek economische realiteit wordt,
• en waarin verschillen tussen bedrijven groter worden.

Dat leidt tot keuzes die misschien minder spectaculair lijken, maar wel logisch zijn:

• geen afhankelijkheid van langlopende schuldtitels,
• wel eigendom van ondernemingen die waarde kunnen blijven creëren,
• geen breed meedrijven met de markt,
• maar gerichte selectie van kwaliteit,
• met oog voor valuta, balans en duurzaamheid van verdienmodellen.

In deze wereld wint niet degene die het snelst reageert, maar wie zijn richting kent. Beleggen is geen reflex op het nieuws, maar koers houden terwijl alles beweegt: het vermogen om richting te houden terwijl de omgeving verandert.  En je niet teveel te laten afleiden door lawaai.